To Marguerite Continued - A greek translation (A poem about isolation and loneliness)

 

The world is slowly recovering from a pandemic, a global disaster that caused thousands of deaths worldwide. During these challenging times, we all felt desperate, lonely, isolated, angry... I came across this poem, written in 1857 and it made me cry, because old as it may be, its message is timeless; we mortal millions live alone. 

Yes! in the sea of life enisled, With echoing straits between us thrown, Dotting the shoreless watery wild, We mortal millions live alone.   The islands feel the enclasping flow, And then their endless bounds they know.	Ναι! Στη θάλασσα της ζωής είμαστε χωριστά νησιά, Με εμπόδια που κάποιος έβαλε ανάμεσά μας, Κουκκίδες σε μια αγριεμένη θάλασσα χωρίς ακτή, Είμαστε μόνοι μας, όλοι εμείς οι εκατομμύρια θνητοί. Τα νησιά νιώθουν μόνο του νερού την αγκαλιά, Και έτσι καταλαβαίνουν πως τους χωρίζουν αιώνια, αποξενωτικά δεσμά.
But when the moon their hollows lights, And they are swept by balms of spring, And in their glens, on starry nights, The nightingales divinely sing; And lovely notes, from shore to shore, Across the sounds and channels pour—	Όμως όταν η σελήνη φωτίζει τα κενά τους, Και όταν η Άνοιξη γίνεται βάλσαμο στα βάσανά τους, Και όταν στα λαγκάδια τους, τις έναστρες νύχτες, τα αηδόνια τραγουδούν θεϊκά, και όταν όμορφες νότες από ακτή σε ακτή ξεχύνονται –
Oh! then a longing like despair Is to their farthest caverns sent; For surely once, they feel, we were Parts of a single continent! Now round us spreads the watery plain— Oh might our marges meet again!	Μια λαχτάρα σαν απελπισία Φτάνει στις πιο μακρινές σπηλιές τους˙ Στα σίγουρα νιώθουν πως, μια φορά, ήμασταν όλοι Κομμάτια μιας ενωμένης Ηπείρου! Τώρα γύρω μας απλώνεται η θαλάσσια πεδιάδα - Ω, πόσο εύχομαι να συναντιόμασταν ξανά!
Who order'd, that their longing's fire Should be, as soon as kindled, cool'd? Who renders vain their deep desire?— A God, a God their severance ruled! And bade betwixt their shores to be The unplumb'd, salt, estranging sea.	Ποιος αποφάσισε ότι η φωτιά της λαχτάρας Πρέπει να σβήνει αμέσως μόλις ανάβει; Ποιος έκανε μάταια την πιο βαθιά επιθυμία μας; Ένας Θεός, ένας Θεός αποφάσισε τον χωρισμό μας! Και διέταξε οι ακτές μας να είναι Η απύθμενη θάλασσα, γεμάτη δάκρυα χωρισμού.